Φοβάσαι την ευτυχία...μπαγάσα!

Ναι βρε μπαγάσα….είναι αλήθεια! Γιατί σου κάνει εντύπωση? Δέξου μια φορά την αλήθεια χωρίς δικαιολογίες.

Μέτρα λοιπόν…
  • Πόσες φορές βρέθηκαν δίπλα σου άνθρωποι που πίστεψαν σ΄εσένα κι εσύ σήμερα δεν τους θυμάσαι καν?
  • Πόσες φορές είχες δίπλα σου κάποιον που σου έλεγε «σ΄αγαπώ» και ανεχόταν κάθε τι που σου κατέβαινε στο κεφάλι?
  • Πόσες φορές αυτόν τον άνθρωπο τον πλήγωσες και του είπες «έτσι είμαι εγώ και δεν θα με αλλάξεις, κι αν σ΄αρέσει έχε καλώς…

    αν όχι η πόρτα είναι από εκεί»?
  • Πόσες φορές άφησες τα παιδιά σου να βλέπουν τηλεόραση ή να παίζουν στο κομπιούτερ για να μην σε ενοχλούν?
  • Πόσες φορές είπες ψέμματα στη γυναίκα σου ότι έχεις δουλειά ενώ ήσουν στο κρεβάτι με κάποιαν άλλη και η γυναίκα σου σε περίμενε βλέποντας τηλεόραση?
  • Πόσες φορές «λουκούμιασες» τη γυναίκα του φίλου σου ενώ αυτός ήταν πάντα δίπλα σου σε κάθε δύσκολη στιγμή σου?
  • Πόσες φορές πούλησες τον συνάδελφό σου για να έχεις καλύτερη μεταχείριση εσύ στο γραφείο?
  • Πόσες φορές ένοιωσες δυνατός και ισχυρός έχοντας στο πορτοφόλι σου χιλιάδες ευρώ και είπες «τώρα εγώ κάνω κουμάντο»?
  • Πόσες φορές κάποιος σου ζήτησε τη βοήθειά σου και εσύ απλά τον αγνόησες αδιαφορώντας για το τι κουβαλάει στην πλάτη του?

Θες κι άλλα? Δεν σε συμφέρει πίστεψέ με. ΄Εχω ολόκληρο κατάλογο να σου πω αλλά δεν ξέρω αν μπορείς να τα αντέξεις. Μιζέριασες μπαγάσα….μιζέριασες μέσα στην ίδια σου την ευτυχία που δεν την είδες.

Αυτός ο καναπές που κάθεσαι κάθε βράδυ πολλές φορές σου είναι αβάσταχτος? Κακώς! Αφού αν γύρναγες τον χρόνο πίσω πάλι τα ίδια θα έκανες.

Γιατί?.....ρωτάς γιατί?....γιατί……απλά……φοβάσαι την ευτυχία…μπαγάσα!!!



Να συστηθούμε από την αρχή:

Μετά από όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα το τελευταίο διάστημα (?) το μόνο που έχω να πω είναι... Να συστηθούμε από την αρχή: γιατί είναι απάνθρωπο να βλέπεις τη χώρα σου να διαλύεται επειδή όλοι μας είμαστε ένοχοι. επειδή το μόνο που μας νοιάζει σαν λαός είναι η ματαιοδοξία, η απληστία, η λαγνεία , η μόστρα. επειδή ποτέ και για τίποτα δεν βάλαμε τη χώρα μας και τον διπλανό μας ίσο με εμάς. Γιατί πάντα πιστεύουμε ότι εμείς είμαστε πάνω από όλους. Αυτή είναι η Ελλάδα? τότε ντρέπομαι που λέγομαι Ελληνίδα.

Να συστηθούμε από την αρχή λοιπόν :

ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ, Χώρα τριτοκοσμική,

ΒΙΟΤΙΚΟ επίπεδο=0,

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ επίπεδο=0,

ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ=10.000.000 αγνώστου πατρός,

ΙΣΤΟΡΙΑ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ=«τα είχα όλα μια φορά»,

ΓΛΩΣΣΑ=greeklish,

ΝΟΜΙΣΜΑ=ότι έχετε ευχαρίστηση,

ΕΙΣΑΓΩΓΗ=δεν έχουμε καμμία αντίρρηση,

ΕΞΑΓΩΓΗ=τι είν΄τούτου ωρέ?,

ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ=natural malakiansi γαρνιρισμένη με «φραπεδιά»,«ωχ αδελφέ στα αρχ…μου»,«το σπίτι του γείτονα να καεί το δικό μου όχι»,«γιατί έχεις εσύ κατσίκα κι όχι εγώ? Να σου ψοφήσει κερατά»,«ότι προλάβω κι ότι φάω» (κ μην τολμήσει κανείς να αγγίζει το κείμενο χωρίς την άδειά μου.αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία)

Υπογραφή
Ιωάννα Μπαλτσάκη

Με τις υγείες μας!!!!!!!!!


=======================


ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ :


FAIRELENA'S BLOG

www.e-magazino.gr

Όχι άλλο ΜΠΟΥΖΟΥΚΟ – ROCK !!

Άρχισα να πιστεύω πως άνοιξε το Τριώδιο! Κι όμως αργεί ακόμα! Είναι μόδα λέει. Μόδα? Τι είν΄τούτο πάλι? Μόδα το rock? Τρελλαθήκαμε τελείως σ΄αυτή τη χώρα?

Ξαφνικά και στα καλά καθούμενα όλοι δηλώνουν rock! Ξεχυθήκανε στους δρόμους ντυμένοι όπως φαντάζονται ότι μπορεί να δείχνουν rock (άλλο πάλι κι αυτό. Τα ρούχα κάνουν τον παπά?…..), γεμίσανε οι βιτρίνες με κάθε λογής rock ντύσιμο (ο θεός να το πει rock……εμ, να μην βγάλουμε και το κατιτίς μας από όλη αυτή τη γελοιότητα? ), κοιτάνε, μιλάνε, συμπεριφέρονται…κάπως….!! Δεν μπορώ να βρω τι μιμούνται. Τους είπε κανείς ότι αν κάνουν όλα τα παραπάνω και με τον τρόπο που τα κάνουν, θα γίνουν κάτι?

Μα τω Θεώ, προσπαθώ να καταλάβω την όλη ιστορία. Αλλά δεν μπορώ. Και ρωτάω εγώ η αφελής….
πού πας αγάπη μου ξυπόλητος στ΄αγκάθια? Που έλεγε και η γιαγιά μου.
Ξέρεις τι σημαίνει rock? Ξέρεις την ιστορία της? Έχεις ακούσει ποτέ από πού ξεκίνησε, πώς προχώρησε, πώς προχωράει ακόμη και σήμερα, ποιοι είναι οι δάσκαλοι και ποιοι οι αυθεντικοί rockers? Έχεις ακούσει ποτέ ότι εκτός από μουσική είναι και τρόπος ζωής και τρόπος σκέψης? Και φυσικά ο τρόπος ζωής και σκέψης δεν έχει καμμία σχέση μ΄αυτή που πας να κάνεις εσύ.

Άκουσα και το πιο τραγικό απ΄όλα «είμαι ροκ στη ζωή μου. Μ΄αρέσει η αλητεία». Φστ!!….μπόινγκ!!!!!…..Κι έφριξα!!! Ναι αγάπη μου έφριξα!!! Επειδή της αρέσει η αλητεία (γυναίκα ήταν) δηλώνει rock!! Άντε τώρα σε παρακαλώ πες μου πώς να το εκλάβω αυτό. Αυτό ήξερε η γυναίκα αυτό είπε. Να την παρεξηγήσω? Ή να κουνήσω λυπημένα το κεφάλι μου και να σκεφτώ την κατάντια όλων μας!!!!!

Καλό είναι πριν δηλώσεις τι είσαι να το σκεφτείς πάρα πολύ καλά και το σπουδαιότερο αυτό που θα δηλώσεις να ξέρεις να το υπερασπίζεσαι κιόλας. ΄Ετσι, για να είσαι κύριος του εαυτού σου και να μην τον ξεφτιλίζεις.

Αλλά στην Ελλάδα ό,τι δηλώσεις είσαι. Σε όλους τους τομείς. Η μουσική θα μας ξέφευγε?
Ξεχυθήκανε λοιπόν και οι καλλιτέχνες σε όλα τα κανάλια και δηλώνουν κι αυτοί rock. Τραγουδιστές και τραγουδίστριες που μέχρι χτες λικνίζονταν στο τσιφτετέλι και νάσου τα γαρύφαλλα, τώρα «ροκάρουν» όπως λένε….. «μπουζουκοκάρουν» λέω εγώ…..κάτω από τους ήχους της ηλεκτρικής κιθάρας σε συνδυασμό με λαικό άκουσμα, λαική φωνή, και λαικότατο στίχο. Και νάσου πάλι τα γαρύφαλλα. Και το χειρότερο? Αποποιούνται ό,τι κάνανε τόσα χρόνια. «είμαι ροκ και στη ζωή μου και στο τραγούδι» λένε.
Και να σας πω ατάκα τραγουδίστριας λαικού ρεπερτορίου όλα τα χρόνια που είναι στη δισκογραφία? «Το στιλ μου είναι γκλαμ ροκ»…εμ βέβαια !! το κορίτσι έχει άποψη. Μπορείς να γελάσεις με κάποιον που έχει άποψη?

Και έτσι λοιπόν, γεννήθηκε ένα καινούριο είδος μουσικής στην Ελλάδα. Ζήτω το ΜΠΟΥΖΟΥΚΟ-ROCK!!! . Ελάτε όλοι μαζί να μπουζουκοκάρουμε!!!!

Και μια που τα λέμε έτσι όμορφα ας πάμε και στο άλλο άκρο κι ας κάνω μια παρένθεση εδώ. Τα τελευταία χρόνια γεμίσαμε rock γκρουπάκια με τραγουδίστριες γυναίκες. Ε, και καλά θα μου πεις…και τι έγινε! Τι έγινε? Πες με ξεροκέφαλη, πες με μονόχνοτη, πες με ό,τι θες. Το rock είναι αντρική υπόθεση. Ποια ελληνίδα γυναίκα τραγουδίστρια ( πάντα για τα ελληνικά δεδομένα μιλάω και όχι για το εξωτερικό ) μπορεί να ανταπεξέλθει στις σκληρές ανάγκες αυτής της μουσικής? έχω βαρεθεί να βλέπω γυναικείες παρουσίες μπροστά στο μικρόφωνο, να το παίζουν leader τραγουδίστριες. ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΞΗΓΗΘΩ. Μιλάω για το καθαρό rock. Για τα ελληνικά rock group. Δεν μιλάω για άλλο είδος. Ποια ελληνική γυναικεία φωνή λοιπόν μπορεί να τραγουδήσει χωρίς να «σκοτώσει» τέτοιο είδος μουσικής? τόσα χρόνια μία μόνο είδα κι αυτή ήταν στο x-factor αλλά δεν πέρασε γιατί ήταν 50 χρονών (τι κρίμα δεν ήταν μικρότερη για να κάνει πασαρέλα πάνω στη σκηνή).

Κακά τα ψέματα. Είπαμε το rock είναι αντρική υπόθεση. Εμείς οι γυναίκες απλά το απολαμβάνουμε! Το ακούμε, το ζούμε, το περνάμε στο πετσί μας και αν θέλουμε να είμαστε σε γκρουπάκι κάνουμε μόνο για πλήκτρα. (αυτό μπορώ να το υποστώ) . Και σ΄αυτό όμως πρέπει να το έχουμε. Δεν αρκεί απλά να ξέρουμε να παίζουμε. Για να μπορούμε να είμαστε απαραίτητο μέρος του γκρουπ και όχι απλά διακοσμητικό στοιχείο για να τραβήξουμε κόσμο ή για να δείξουμε ότι κάτι κάνουμε.

Και όσες θέλουν να είναι leader τραγουδίστριες ας πάρουν κάποια μαθήματα από την Janis Joplin

Το είπα κι αυτό και ησύχασα! Ας ξαναπάμε στο θέμα μας όμως.

Τώρα θα με ρωτήσεις εσύ – και με το δίκηο σου – «καλά….εσύ δεν έχεις πατήσει ποτέ στα μπουζούκια? Μόνο σε rock-club πας να ακούσεις μουσική?»

Και στα μπουζούκια έχω πάει και στα rock club και σε live hip hop και στο πανηγύρι του χωριού μου πηγαίνω να ακούσω τα δημοτικά μου και να χορέψω τσάμικο! ΑΛΛΑ….θέλω ΓΝΗΣΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ! θέλω να ακούω γνήσιο hip hop, γνήσιο δημοτικό, γνήσιο λαικό. ΄Οταν πάω στα μπουζούκια θέλω το μπουζούκι να ηχεί στα αυτιά μου. Δεν μπορώ και δεν αντέχουν τα αυτάκια μου να ακούω την ηλεκτρική κιθάρα να παίζει σε ήχους τσιφτετελέ rock και τους τραγουδιστές να τραγουδάνε(?)…. παίρνοντας το ύφος ενός μεγάλου rock star προσπαθώντας να μιμηθούν κάθε ξένο καλλιτέχνη! Και το χειρότερο….απομίμηση φτηνή!

Γι΄αυτό λέω σε όλους εσάς κύριοι υπεύθυνοι που καταντήσατε την ελληνική μουσική καρναβάλι. ΄Εχετε στερέψει και δεν μπορείτε να κάνετε ελληνική μουσική? Γι΄αυτό και τα κάνετε όλα αχταρμά? έτσι…. για να έχετε την ψευδαίσθηση ότι δημιουργείτε? Τόσα χρόνια ξεφτιλίσατε κάθε είδος μουσικής. Αφήστε το rock ήσυχο. Μην το βιάζετε ασύστολα ΚΙ ΑΥΤΟ! Rock γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Είναι τρόπος ζωής, είναι άποψη! Έχει ιστορία και κάθε τι που έχει ιστορία πίσω του, είναι ιερό! Κι αυτό που κάνετε κύριοι ονομάζεται ιεροσυλία!

Με εκτίμηση & σεβασμό σε κάθε είδος μουσικής που θέλει και παραμένει ΑΓΝΗ!

Αφιερωμένο σε όσους σέβονται τη rock μουσική και τον κόσμο της!

Συνέντευξη στο Blog ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ – ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ



Ιωάννα Μπαλτσάκη: «Οι επιρροές που δεχόμαστε είναι και οδηγοί στις επιλογές μας»

(συνέντευξη στον δημοσιογράφο Γιώργο Φάκο, στο site "ενδείξεις αποδείξεις")

H Ιωάννα Μπαλτσάκη, γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 10 Ιανουαρίου, έχοντας καταγωγή από τη Λαμία (πατέρας) και τη Βέροια (μητέρα).
Ο μεγάλος της έρωτας από μικρό παιδί ήταν το θέατρο, που μεγαλώνοντας έγινε στάση και τρόπος ζωής. Έχοντας καταξιωμένους δασκάλους στην υποκριτική, τη φωνητική και τον χορό, το 1997 κάνει τα πρώτα της βήματα στο θεατρικό σανίδι, όπου συνεργάζεται με αξιόλογους και σημαντικούς ανθρώπους και πρωταγωνιστεί σε παραστάσεις σύγχρονου και κλασσικού ρεπερτορίου όλων των ειδών: κωμωδία, δράμα, musical, Commedia dell’ arte.
Στην τηλεόραση συμμετέχει στη σειρά «Ελληνικά Μονόπρακτα» [σκηνοθεσία Κώστας Κιμούλης (ΕΤ1) επεισόδιο: "Το μεγάλο παιχνίδι" της Λείας Βιτάλη] και στην καθημερινή σειρά «Απαγορευμένη Αγάπη» [σκηνοθεσία Αντώνης Τέμπος (MEGA)]. Επίσης, κάνει την διαφήμιση της Gilli Diet και video clip του Δημήτρη Κοντολάζου.
Στον κινηματογράφο πρωταγωνιστεί στην ταινία μικρού μήκους, «Ψευδαίσθηση-Illousion«, η οποία προβάλλεται αποκλειστικά μέσω διαδικτύου.
Η άλλη της μεγάλη αγάπη είναι η μουσική και το να γράφει στίχους. Επίσης, ασχολείται με την συγγραφή τηλεοπτικών σεναρίων και θεατρικών έργων, και λατρεύει τον χορό τον οποίο θεωρεί τρόπο έκφρασης για την ίδια.
Κατά καιρούς γράφει άρθρα τα οποία έχουν αναδημοσιευτεί σε περιοδικά, sites και blogs. Τον Ιούνιο του 2005 δημιουργεί τον δικτυακό τόπο «www.e-magazino.gr«. Πρόκειται για site ενημερωτικού περιεχομένου για όλα τα θέματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο…
Γιατί γίνατε ηθοποιός και όχι κάτι άλλο;
«Δεν ήθελα και δεν σκέφτηκα ποτέ κάτι άλλο. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν έχω κάνει κι άλλες δουλειές εκτός από ηθοποιός. Και έκανα και συνεχίζω να κάνω όταν δεν δουλεύω στο θέατρο. Είναι θέμα επιβίωσης».
Στη ζωή σας, δηλαδή, αυτό θέλατε να κάνετε πάντα; Να γίνετε ηθοποιός;
«Ναι, από 5 χρονών που ήμουνα, θυμάμαι όταν με ρωτούσαν τι θα γίνω όταν μεγαλώσω, η απάντηση ήταν μόνο μία: Ηθοποιός».
Οι γονείς σας έχουν κάποια σχέση με την ηθοποιία;
«Καμία απολύτως. Ούτε οι γονείς μου, ούτε άλλος συγγενής μου. Εννοώ, επαγγελματικής σχέσης. Είναι μια άλλης νοοτροπίας, πιο πρακτικής θα την έλεγα, ίσως πιο «φυσιολογικής». Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια αρνούνται πεισματικά να δεχθούν την ιδιότητά μου. Τον πατέρα μου τον θυμάμαι ν’ ασχολείται με την γελοιογραφία, όπου σκίτσα του δημοσιεύονταν στην εφημερίδα της υπηρεσίας που δούλευε. Και η αδερφή μου ζωγραφίζει. Αλλά και οι δύο το είχαν και συνεχίζουν να το έχουν ως χόμπι».
Το πιο καθοριστικό ρόλο στη ζωή μας τον έχουν οι επιρροές που δεχόμαστε, ή οι επιλογές που κάνουμε;
«Καθοριστικό ρόλο παίζουν και τα δύο. Το λογικό βέβαια είναι ότι οι επιρροές που δεχόμαστε είναι και οδηγοί στις επιλογές μας. Όμως, αυτό δεν γίνεται πάντα».
Που γεννηθήκατε και μεγαλώσατε;
«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Εκτός από ένα διάστημα στην ηλικία των 2 έως 9 ετών που μετακομίσαμε στη Λαμία λόγω μετάθεσης του πατέρα μου από την δουλειά του».
Υπάρχουν άνθρωποι που σας βοήθησαν, που σας άνοιξαν κάποιες πόρτες;
«Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν σε ‘μένα κι εγώ σε αυτούς. Και κάθε φορά που κάνουν κάποια δουλειά είμαι στις επιλογές τους».
Έχετε πρότυπα ηθοποιούς;
«Φυσικά κι έχω. Πρότυπά μου είναι όλοι αυτοί οι αναγνωρίσιμοι και λιγότερο αναγνωρίσιμοι ηθοποιοί, οι οποίοι είναι ταλαντούχοι, είναι επαγγελματίες και δοσμένοι απόλυτα σε αυτό που κάνουν. Είναι έντονες προσωπικότητες και ταυτόχρονα χαμηλών τόνων. Έντονες προσωπικότητες, συνειδητοποιημένοι και με αξίες. Αυτοί που, με λίγα λόγια, τιμούν την έννοια, «ηθοποιός».
Τι σημαίνει καλός ηθοποιός; Ποιος είναι καλός ηθοποιός και ποιος κακός;
«Καλός ηθοποιός=ταλέντο. Κακός ηθοποιός=άνευ ταλέντου».
Πιστεύετε στο ταλέντο; Τι σημαίνει για εσας να έχει κάποιος ταλέντο;
«Φυσικά και πιστεύω σε αυτό. Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάπου ταλέντο. Κάποιος έχει ταλέντο στην πώληση, άλλος στην υποκριτική (και δεν εννοώ το θεατρικό ή κινηματογραφικό υποκριτικό ταλέντο). Άλλος στη ζωγραφική ή την συγγραφή. Άλλος στο ψέμα ή στις δημόσιες σχέσεις, όπου σας πληροφορώ ότι είναι πολύ μεγάλο ταλέντο αυτό να το έχει κανείς».
Τι μπορεί να «σκοτώσει» ένα ταλέντο;
«Το ταλέντο δεν σκοτώνεται. Απλά μένει στάσιμο και δεν εξελίσσεται όταν δεν το καλλιεργείς».
Προτιμάται το θέατρο από την τηλεόραση και τον κινηματογράφο;
«Η βάση του ηθοποιού είναι το θέατρο. Εκεί θα δείξει ότι έχει μέσα του. Δεν μπορεί να κρυφτεί από πουθενά. Στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο υπάρχει άλλη μαγεία. Όμως λατρεύω και τα τρία γιατί είναι διαφορετικά μεταξύ τους και μαγεύομαι από το καθένα με διαφορετικό τρόπο».

Ιωάννα Μπαλτσάκη: «Εχω κάνει και λάθος επιλογές» (μέρος 2ο)

Σε συνέντευξη σας άκουσα να λέτε ότι προτιμάτε την κωμωδία από το δράμα. Είναι λοιπόν δύσκολο να κάνεις κάποιον να χαμογελάσει την σημερινή εποχή;
«Όχι μόνο την σημερινή εποχή, αλλά ανέκαθεν. Ο άνθρωπος δύσκολα γελάει και εύκολα δακρύζει. Πόσο μάλλον σήμερα με τόσα προβλήματα που έχει στο κεφάλι του. Αυτό βέβαια που κάνει τη διαφορά σημαντική στο θέατρο, είναι να γελάει γιατί του αρέσει αυτό που βλέπει, να το χαίρεται κι έτσι να του βγαίνει το γέλιο αυθόρμητα και όχι γιατί αναγκάζεται να γελάσει».
Επιλέγετε τους ρόλους, ή οι ρόλοι επιλέγουν εσάς;
«Για έναν ηθοποιό ο ρόλος είναι αυτός που τον επιλέγει. Και ο ηθοποιός θα κληθεί να φανεί αντάξιός του».
Έχετε κάνει λάθος επιλογές στην μέχρι σήμερα καριέρα σας; Πράγματα για τα οποία έχετε μετανιώσει;
«Ναι, έχω κάνει λάθος επιλογές κι έχω μετανοιώσει για αρκετές από αυτές, γιατί μου στοίχησαν και οικονομικά και κυρίως στην ψυχολογία μου. Με τα χρόνια όμως μαθαίνεις ποιες συνεργασίες πρέπει ν’ αποφεύγεις στο χώρο μας και ποιες όχι».
Ένας ηθοποιός που υποδύεται διαφορετικούς χαρακτήρες, νιώθει ότι ζει πολλές ζωές;
«Πάνω στην σκηνή ναι. Κάθε φορά ζει μια καινούργια ζωή. Και κάθε φορά ζει πιο έντονα».
Οι χαρακτήρες που υποδύεστε σας επηρεάζουν στην προσωπική σας ζωή;
«Στην προσωπική μου ζωή; Όχι, δεν θα το έλεγα».
Τι είναι αυτό που κάνει ένα έργο, που έχει γραφτεί σε μια άλλη εποχή, ν’ αρέσει μέχρι σήμερα;
«Το θέμα που διαπραγματεύεται και ο τρόπος γραφής του».
Υπάρχει κάποια επιθυμία που δεν πραγματοποιήσατε λόγω του ότι γίνατε ηθοποιός;
«Την οικονομική μου ανεξαρτησία, έστω και σε μέτριο βαθμό. Αυτό δεν κατάφερα».
Υπάρχει κάποιος ηθοποιός, ή σκηνοθέτης, που θα θέλατε πολύ να δουλέψετε μαζί του;
«Ναι, υπάρχουν κάποιοι ηθοποιοί και σκηνοθέτες που θα ήθελα πάρα πολύ να δουλέψω μαζί τους. Σε κάποιους από αυτούς, που έτυχε να μιλήσουμε, τους το έχω πει κιόλας. Πιστεύω πως θα έρθει η στιγμή που θα γίνει αυτό πραγματικότητα».
Η μουσική και οι στίχοι, τι ρόλο παίζουν στη ζωή σας;
«Πολύ μεγάλο. Σε όλο μου το 24άωρο η μουσική είναι παρούσα. Την παρακολουθώ και προσπαθώ να μαθαίνω όλο και περισσότερα πράγματα για το είδος της. Δεν ακούω τα πάντα. Αγαπώ πολύ τον συνδυασμό, μουσική-στίχος-φωνή, και όταν ένα τραγούδι πληρεί και τις τρεις αυτές προϋποθέσεις, τότε το ακούω. Η μουσική, όταν είμαι κουρασμένη, με ξεκουράζει. Όταν είμαι στενοχωρημένη θα μου δείξει τρόπους ώστε να μπορέσω να χαμογελάω. Επίσης, θα με ταξιδέψει και θα μου δώσει δύναμη σε δύσκολες στιγμές να προχωρήσω. Από το δημοτικό σχολείο ακόμα, από την στιγμή που έμαθα να γράφω και να διαβάζω, όλα όσα αισθανόμουν, τα έγραφα σε χαρτί. Στην αρχή όλα ήταν μπερδεμένα, δεν έβρισκες άκρη. Σιγά-σιγά άρχισαν να παίρνουν μορφή, άλλα σε σκετσάκια, άλλα σε στίχους. Αυτό δεν σταμάτησα ποτέ να το κάνω. Συναισθήματα, ανησυχίες, απορίες, εμπειρίες, όλα εκφράζονται από την πένα».
Η ενασχόληση με τα blogs και τα sites πως προέκυψε;
«Αυτό και αν ήταν τελείως τυχαίο! Όλα ξεκλινησαν το 2004, που αγόρασα για πρώτη φορά computer. Θυμάμαι το αγόρασα και καθόμουν και το κοίταγα κι έλεγα, τι είναι τούτο; Το αγόρασα όμως γιατί είπα όλα αυτά που γράφω στο χέρι ας τα γράφω στο computer. Τότε μαζί με την αγορά έπαιρνες και τρεις μήνες δωρεάν σύνδεση internet. Αυτό ήταν η αρχή. Αφού έμαθα πως ανοίγει και πως κλείνει ένα computer (εξακολουθώ να μην ξέρω τίποτα άλλο, ούτε πρόγραμμα δεν ξέρω να προσθέσω), κι αφού με ενημέρωσαν οι φίλοι μου ότι υπάρχει και email για την αλληλογραφία μου, έμαθα κι αυτό στο yahoo. Εκεί είδα ότι υπάρχει το geocities και μπορούσα εύκολα να φτιάξω το δικό μου site. Έτσι λοιπόν έκανα το δικό μου site που αφορούσε εμένα μαι την δουλειά μου. Σερφάροντας έμαθα τα portals και τότε μου μπήκε η ιδέα να δημιουργήσω κι ένα site με ειδήσεις και άρθρα. Ελα όμως που δεν ήξερα πως γίνονται όλα αυτά; Η ιδέα όμως μου είχε σφηνωθεί για τα καλά και άρχισα να ψάχνω να δω πως γίνεται. Το geocities ήταν πάλι η βάση μου. Το πρώτο portal ανέβηκε εκεί. Ξενύχτησα, διάβασα, έμαθα τα βασικά και όπως λένε, ρωτώντας πας στην πόλη. Το 2005, μετά από ένα χρόνο πείσματος και με πολλά ξενύχτια, για να μάθω να φτιάχνω site. Τότε δεν υπήρχαν οι ευκολίες και οι εφαρμογές που βρίσκει κανείς σήμερα. Τότε υπήρχε η γλώσσα html που έπρεπε να διαβάζεις κώδικες για να κάνεις σελίδες. Βγήκε, λοιπόν, στον «αέρα» κι επίσημα το portal όπου φυσικά υπάρχει μέχρι σήμερα με το δικό του domain. Φέτος, ασχολήθηκα και με την blogsfaira και με κέρδισε και αυτή. Τελικά, όλα αυτά που κάποτε έγραφα σε χαρτί τώρα πια τα γράφω στο blog μου».